Lievelingsscène #2

Hierbij mijn persoonlijk favoriete stukje van OMDH – voordat iemand anders ‘m jat!

_

Jim en ik zaten samen op de grond; hij had een gigantisch schildersdoek tevoorschijn getoverd en me gevraagd voor hem mijn dromen uit te beelden. Aangezien zowel mijn fijne motoriek als mijn gevoel voor verhouding een drama waren, schilderde ik met mijn vingers en handen een doek vol vage vormen en kleuren die in elkaar overliepen zoals dromen dat nu eenmaal doen. Jim keek zwijgzaam mee en rookte de ene sigaret na de ander: toen hij doorkreeg dat de asbak overstroomd was, pakte hij één van de vieze glazen op en tikte daar zijn as in af, zonder me ook maar één keer uit het oog te verliezen. Normaal gesproken vond ik het altijd eng en ongemakkelijk om iemand over mijn schouder mee te laten kijken wanneer ik iets deed waar ik eigenlijk niet goed in was, maar met Jim was dat op een extreme manier tegenovergesteld: ik wist dat hij me niet zou veroordelen om wat er op dat doek terecht kwam, maar dat hij slechts zou kijken naar hoe mijn hart in elkaar zat. Dat stelde me op de één of andere manier gerust.

Toen Pepijn terugkeerde, was het feest al helemaal compleet: hij bracht ons een krat bier en een tas vol flessen wijn en ik geloof dat dat precies was wat we nodig hadden. Ik stortte me dankbaar op de wijn en maakte bontgekleurde vingerafdrukken op de fles – na een aantal slokken keerde ik terug naar mijn kunstwerk en legde er de laatste hand aan; met een mengsel van paars en wit tekende ik twee enorme engelenvleugels, of in ieder geval iets dat erop leek, over de lengte van gehele doek, over alle andere dromen heen.

Toen ik hem zei dat het af was, legde Jim zijn hoofd op mijn schouder en bekeek mijn werk kritisch vanuit ieder oogpunt. Ik was absoluut niet bang voor zijn mening; het enige dat me kriebels bezorgde, waren zijn krullen in mijn hals.

“Ik vind het mooi,” fluisterde hij in mijn oor. “Wat betekent het?”

“Ik wil vrij zijn,” antwoordde ik geluidloos, en hij begreep precies wat ik bedoelde.

Statistiekjes

Tevens in het kader van het éénjarig bestaan een aantal boeiende en minder boeiende statistiekjes ^^

Pagina’s: 49
Pagina’s gepost: 35
Hoofdstukken: 4 incl. proloog
Alinea’s: 622
Woorden: 31.456
Letters: 144.089
Frustratiemomenten: 3.845.088.399.823

Langste hoofdstuk: Proloog
Personages geïntroduceerd: 8
Meest genoemde naam: Jim (140x)
Aantal nummers in soundtrack: 19
Lettertype tekst: Georgia 10
Lettertype kopjes: Tahoma 9/8
Lettertype hoofdstuknrs: Jellyka Castle’s Queen 72
Lettertype titelpagina: Times New Roman 36
Vervelingsverschijnselen: 0

(ik zal overigens zodirect het beginnetje van hoofdstuk 3 posten!)

HAPPY BIRTHDAY!

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat ik achter mijn computer kroop en de eerste zin van OMDH in word zette: if you manage to escape, please come find me. Het was het begin van een bumpy ride; eerst ging het als een trein, vervolgens heb ik tussen augustus en november een hele poos niets uitgevoerd en sinds december ben ik langzaamaan weer aan het schrijven. Het gaat lang niet zo snel als vroeger (de eerste OMDH was klaar binnen een halfjaar) maar ik ben dubbel zo tevreden over hoe het er tot nu toe uit ziet. En zeg nou zelf; hoe langzamer ik schrijf, hoe minder snel ik afscheid hoef te nemen.

Omdat vandaag dus een memorabele dag is, heb ik besloten vandaag een major update te doen in plaats van de vorige 28e en de aankomende 13e. Ik hoop dat jullie een reactie willen achterlaten, want ik merk dat ik steeds minder gemotiveerd ben om stukjes te posten en dat klinkt misschien lame, maar ik denk dat dat gevoel wel begrijpelijk is voor ieder van jullie. Het is immers leuk om te horen wat je wel en niet goed doet en dat is voor mij ook weer een stimulans om verder te gaan.

Tot zover.

Houd je vast voor de update – hij volgt binnen nu en een kwartier.

Update OMDH 13.05.2010

Goedemiddag allemaal,

Het is weer de dertiende en dat betekent weer een nieuw stukje. Ik heb er eigenlijk vrij weinig over te zeggen, behalve dat dit ontzettend moeilijk was om te schrijven en dat ik blij ben dat het uiteindelijk gelukt is.

Groetjes,
Neko.

_____________________________________________________________

Het drong pas na een paar seconden tot me door wat er gebeurde – en toen ik het eenmaal doorhad, had ik geen idee wat ik ermee aanmoest. Alles gebeurde zoveel sneller dan ik kon verwerken: Jim was overal om me heen, bedwelmde mijn ledematen en zette mijn zintuigen op scherp. Ik verdronk in zijn geur en in de smaak van zijn lippen en met mijn vingertoppen voelde ik de warmte van zijn huid door zijn T-shirt heen. Ik had kippenvel op mijn armen en naarmate ik meer en meer in Jim verloren ging, vergat ik te ademen – ik hoorde het bloed suizen in mijn oren en mijn ogen brandden.

Perfect for the part of…

… Fleur: Zoë Kazan

Biografie
Zoe Swicord Kazan werd geborenop 9 september 1983 en groeide op in Los Angeles. Ze deed de richting Theater op Yale, heeft daarna in een aantal Broadway-producties gespeeld en acteerde vervolgens in een aantal films, waaronder Revolutionary Road en The Private Lives of Pippa Lee. Je  zou haar echter ook kunnen kennen van de serie Medium, waar ze één aflevering in mee speelde. Zoe is ongeveer even groot als Neko en heeft zowel blond als bruin haar gehad.

Redactioneel Commentaar
Zoe is perfect om Fleur te spelen vanwege haar lieve gezichtje en het feit dat ze de uitstraling heeft van een betrouwbaar persoon, wat haar een ideale vriendin zou maken. Ze lijkt erg onschuldig, maar heeft ook een eigen mening. Ze is klein, maar niet graatmager – precies het postuur dat Fleur ook heeft. Bovenstaande foto is overigens typisch Fleur: de retro jurk, de graffiti, de streetstyle – het past allemaal naadloos in het beeld dat de lezer van Fleur zou moeten hebben, huppelend door de betonnen Bijlmer op haar hoge hakken, in een kleurrijke jurk.

Update OMDH 29.04.2010

Wat. gaat. de. tijd. toch. snel.

Er is veel gebeurd in de afgelopen twee weken. Gelukkig kan ik zeggen dat OMDH daar niet onder lijdt; ik heb op dit moment zo’n 10 pagina’s voorraad dus voorlopig kan ik nog gewoon twee keer in de maand blijven posten. Ik ben nu op het moment waarop het daadwerkelijke verhaal zich een beetje begint te ontplooien – dat is erg leuk om te schrijven. Ik leer de personages steeds beter kennen en dat is een leuk proces om door te maken. Aan de ene kant kan ik niet wachten tot het af is, en aan de andere kant verwacht ik wel dat ik in een gat zal vallen. Als ik ook maar aanstalten maak om aan een deel twee te beginnen: houd me tegen.

Anyway; dit stukje is een beetje een key-part in het verhaal. Als ik het verhaal ga herschrijven, zal ik het er waarschijnlijk iets meer ‘uit tillen’, maar dat is iets voor over vier jaar. Het kan een beetje vaag overkomen, maar er zit een hele boeiende gedachte achter (al zeg ik het zelf _O_) en ik hoop dat jullie die zien.

Veel plezier met lezen,
Neko.

_____________________________________________________________

De avond zette zich voort als een achtbaan; we denderden door op topsnelheid, dansten in loopings en op een gegeven moment wist ik niet meer wat boven en onder was. Ik gierde en buitelde en zong en leefde en van het één op het andere moment werd de zomerstorm in mijn hoofd zo woest dat ik hem niet meer bij kon houden; mijn bloed raasde en mijn maag tuimelde en mijn wereld draaide als een tornado met mij als middelpunt; ik panikeerde. Toen de vloer net iets te dichtbij kwam, verhinderde Jim me te vallen; hij sloeg zijn arm om mijn middel en hielp me overeind.

> Lees verder onder ‘Onderhandelen met de Hemel – Hoofdstuk 2′

Update OMDH 13.04.2010

Goedenavond allemaal weer ^^

Sorry dat het zo lang duurde vandaag. Ik had vanmorgen hertentamen en toen ik eenmaal thuis was, ben ik vrij snel weer weg gegaan om te chillen in het Wilhelminapark en tussendoor heb ik helemaal niet meer aan OMDH gedacht. Maargoed, nu staat het er in ieder geval op en hebben jullie weer wat te lezen.

Anyway, ik hoop ook dat er eerdaags weer wat updates komen van mijn teamgenoten want de afgelopen tijd ligt het daaromtrent nogal stil. Maar ik geloof dat iedereen het nogal druk heeft momenteel.

Succes met lezen en vergeet niet te vertellen wat je ervan vond!

xo.

_____________________________________________________________

De wereld werd stiller en stiller en ergens na zonsondergang belde ik mijn moeder om te zeggen dat ik waarschijnlijk niet voor middernacht thuis zou zijn; het feest ging maar door en door en door en om er voor twaalf uur uit te moeten stappen, leek me veel te vroeg.

> lees verder onder ‘Onderhandelen met de Hemel’.

Update OMDH 28.03.2010

Goedemorgen!

Het is weer eens tijd voor een update. Het valt me op hoe ontzettend snél twee weken eigenlijk gaan – de laatste keer dat ik postte, lijkt nog geen drie dagen geleden.

Om die reden deze week ook een iets korter stukje. Ik kwam er vandaag achter dat ik eigenlijk niet zo’n heel supergrote voorraad meer heb en ik wil graag kunnen blijven posten, zo lang als het kan. Daarbij komt nog dat ik het de komende anderhalve week MONSTERLIJK druk heb en in de weken daarna heb ik weer een sociaal leven dus van schrijven zal er sowieso niet veel komen. Of juist wel, want ik heb altijd vrachtwagens vol inspiratie wanneer het eigenlijk niet mag. Maar we zullen zien!

Groetjes,
Neko.

_____________________________________________________________

Belachelijker dan dat bleek wel te kunnen. Binnen een halfuur stond de kamer blauw van de rook en de wanden bol van de muziek; de stereo stond op maximaal volume en onder het harde tonen door, pingelde Nathan een baslijntje dat compleet niet rijmde met de strakke beat. Hij droeg zijn zonnebril weer; Jim had de gordijnen opengeschoven en het raam wijd open gezet, zodat de gehele straat kon meegenieten van onze onbezonnen zaterdagmiddag. Fleur zong zachtjes met de muziek mee en las het tijdschrift dat ik nog geen kwartier eerder van de bank geschoven had. Op de andere bank zaten Julia en Jasper tennis te spelen op de Wii – hoewel Julia meer stuiterde dan dat ze stil zat.

> lees verder onder ‘Onderhandelen met de Hemel - hoofdstuk 2′.

Update OMDH 13.03.2010

Goedevroegemorgen!

Het is weer tijd voor de tweewekelijkse update! Dit keer is het niet zo’n lang stukje maar dat kwam toevallig zo uit en twee weken terug was het extra lang dus ik vond het wel kloppen zo ^^ Ik hoop dat jullie er desondanks tevreden mee zijn en dat jullie een reactie achterlaten!

xo,
Neko

_____________________________________________________________

“Wonen jullie hier met zijn vieren?” vroeg ik op een gegeven moment in het niets. Ik draaide mijn hoofd een kwartslag zodat ik Nathans blik kon vangen, in afwachting van een antwoord – en op het moment dat mijn blik zich in de zijne haakte, verbrak hij het oogcontact, alsof hij zich betrapt voelde.

> lees verder onder ‘onderhandelen met de hemel’

Update OMDH 28.02.10

Goedemorgen iedereen!

Zo, en toen was het plotseling weer de 28e. De maand is ongelofelijk snel gegaan en ik heb er treurig weinig in geschreven, maar ik had nog redelijk wat voorraad dus hier is hij dan; het nieuwe stukje OMDH ^^ Het is op zich een redelijk groot stuk dus ik hoop dat jullie er tevreden mee zijn!

xo,
Neko.

_____________________________________________________________

Een klein uur later zaten we naast elkaar in de tram richting het centrum. Het papiertje met Jims adres erop, waaronder mijn moeder een schematisch plattegrondje getekend had, zat veilig opgevouwen in mijn jaszak. We waren opvallend rustig, Fleur en ik; zij staarde zwijgzaam uit het raam en ik tuurde de tram rond, met mijn vingers trommelend op mijn tas en mijn voeten schommelend onder mijn stoel. Ondanks dat ik nog steeds moe was, vond ik het moeilijk om stil te zitten.

> Lees verder onder ‘Onderhandelen met de Hemel’