Lievelingsscène #1

Goedemiddag,

Omdat OMDH vandaag een jaar bestaat vroeg Mara mij en de rest van het dreamteam onze lievelingsscène uit te zoeken en hier te posten. Voor mij was het niet zo’n moeilijke keuze omdat ik persoonlijk niets met Jim heb maar wel met Nathan, haha. Aangezien dit deel van het verhaal nog niet gepost is, is het voor jullie niet alleen een scène die wordt gepost, maar ook een sneakpreview. Dus hier komt ‘ie:

—

“Zoals ik al zei, het is jouw huis. Al trek je een berenpak aan, mij heb je er niet mee.”

Hij lachte een bescheiden, halve glimlach waarbij hij slechts één mondhoek optrok en zijn ogen  sprookjesachtig schitterden.

En toen gebeurde het. Ik voelde kriebels in mijn buik.

Even wist ik niet wat ik moest doen. Ik staarde voor me uit, naar dat halvemaanslachje van hem, volledig uit het veld geslagen. Pas na wat wel een eeuwigheid leek te duren, kreeg ik het voor elkaar om eveneens een lach op mijn gezicht te toveren – al zou het me niet verbaasd hebben als het meer op een grimas geleken had. Ik was als verlamd, compleet ontwapend.

Verdomme, dacht ik. Wat moet ik hier nou weer mee.

—

Nou, dat was hem alweer. Iedere keer als ik die scene lees, krijg ik spontaan een glimlach op m’n gezicht…

Liefs,
Michelle

Update NWH 21.05.2010

Goedemorgen iedereen,

Daarnet postte ik mijn eerste stuk hier van de vertaling van OMDH. Je kunt het vanaf nu lezen onder ’Negotiating With Heaven’. Wij zijn van plan de proloog in vier keer te posten, hopelijk met tussen de post een en dezelfde periode van twee weken, zodat onze posts tussen die van Neko vallen.

Liefs,
Michelle