Lievelingsscène #3

Hoi!

Hierbij ook mijn favoriete OMDH-scène tot nu toe – het is een beetje langer geworden dan ik wilde, maar er zitten twee dingen in die ik heel leuk vind aan OMDH: Julia is de eerste, en daar kwam een stukje achteraan van die middag dat ze met z’n allen aan het chillen zijn en die scène vond ik ook erg leuk. Voila:

_

Laatstgenoemde kwam niet heel veel later ook de kamer binnen; Jim had haar heldhaftig over zijn schouder geslingerd en droeg haar als een soort Tarzan richting de bank – Julia schaterde als een kind van vier, sloeg met haar vuisten op Jims rug en gilde lachend dat hij haar op de grond moest zetten, met een verhit en knalrood hoofd onder haar warrige krullenbos. Het verbaasde me hoe Jim haar in bedwang kon houden, voor iemand die zo ontzettend dun was. Betoverd aanschouwde ik het tafereel, met een gigantische grijns op mijn gezicht die na verloop van tijd overging in een luid lachen, gewoon omdat ik Julia’s geluk kon voelen - en pas op dat moment, toen mijn lach zich verstrengelde met die van haar en ze samen door de schemerige kamer dansten, leek Julia zich te beseffen dat zij en Jim niet de enige in de kamer waren.

“Hè? Wat doen jullie nou weer hier?” vroeg ze met oprechte verbazing toen ze zowel mij als Fleur in het vizier gekregen had. “Kom op, Jim, achterlijke debiel, zet me even neer, zo is het wel weer leuk geweest.”

“Wij kwamen alleen maar even kijken of jij nog leefde,” grijnsde Fleur breed. “Maar zo te zien heb je het hier reuze naar je zin – ik geloof dat je de enige bent die geen kater heeft.”

Terwijl Jim Julia voorzichtig terug op de grond zette, gaf Fleur me een knipoog die zoiets als ‘zie je nou wel dat ze niet zo achterlijk is als ze zich voordoet’ betekende. Ik glimlachte terug en gaf daarmee welwillend mijn verlies toe – ik wist ook wel dat ik me soms belachelijke dingen in het hoofd haalde, maar ik zou het mezelf nooit vergeven als Julia op een dag verkracht en vermoord in de goot zou worden gevonden omdat ik op een katerige zaterdagmorgen gedacht had: “ach, die dopt haar eigen boontjes wel.”

“Ja, het is hier best wel gezellig,” zei ze terwijl ze haar haar uit haar gezicht streek en haar T-shirt (het zat binnenstebuiten) rechttrok, “afgezien dan van die stomme idioot die je op de meest belachelijke tijdstippen zonder pardon uit je bed sleurt.”

“Het is drie uur geweest,” merkte Nathan op.

“Wat ik zeg!” bracht ze uit. “Belachelijker kan niet.”

Belachelijker dan dat bleek wel te kunnen. Binnen een halfuur stond de kamer blauw van de rook en de wanden bol van de muziek; de stereo stond op maximaal volume en onder het harde tonen door, pingelde Nathan een baslijntje dat compleet niet rijmde met de strakke beat. Hij droeg zijn zonnebril weer; Jim had de gordijnen opengeschoven en het raam wijd open gezet, zodat de gehele straat kon meegenieten van onze onbezonnen zaterdagmiddag. Fleur zong zachtjes met de muziek mee en las het tijdschrift dat ik nog geen kwartier eerder van de bank geschoven had. Op de andere bank zaten Julia en Jasper tennis te spelen op de Wii – hoewel Julia meer stuiterde dan dat ze stil zat.