Lievelingsscène #2

Hierbij mijn persoonlijk favoriete stukje van OMDH – voordat iemand anders ‘m jat!

_

Jim en ik zaten samen op de grond; hij had een gigantisch schildersdoek tevoorschijn getoverd en me gevraagd voor hem mijn dromen uit te beelden. Aangezien zowel mijn fijne motoriek als mijn gevoel voor verhouding een drama waren, schilderde ik met mijn vingers en handen een doek vol vage vormen en kleuren die in elkaar overliepen zoals dromen dat nu eenmaal doen. Jim keek zwijgzaam mee en rookte de ene sigaret na de ander: toen hij doorkreeg dat de asbak overstroomd was, pakte hij één van de vieze glazen op en tikte daar zijn as in af, zonder me ook maar één keer uit het oog te verliezen. Normaal gesproken vond ik het altijd eng en ongemakkelijk om iemand over mijn schouder mee te laten kijken wanneer ik iets deed waar ik eigenlijk niet goed in was, maar met Jim was dat op een extreme manier tegenovergesteld: ik wist dat hij me niet zou veroordelen om wat er op dat doek terecht kwam, maar dat hij slechts zou kijken naar hoe mijn hart in elkaar zat. Dat stelde me op de één of andere manier gerust.

Toen Pepijn terugkeerde, was het feest al helemaal compleet: hij bracht ons een krat bier en een tas vol flessen wijn en ik geloof dat dat precies was wat we nodig hadden. Ik stortte me dankbaar op de wijn en maakte bontgekleurde vingerafdrukken op de fles – na een aantal slokken keerde ik terug naar mijn kunstwerk en legde er de laatste hand aan; met een mengsel van paars en wit tekende ik twee enorme engelenvleugels, of in ieder geval iets dat erop leek, over de lengte van gehele doek, over alle andere dromen heen.

Toen ik hem zei dat het af was, legde Jim zijn hoofd op mijn schouder en bekeek mijn werk kritisch vanuit ieder oogpunt. Ik was absoluut niet bang voor zijn mening; het enige dat me kriebels bezorgde, waren zijn krullen in mijn hals.

“Ik vind het mooi,” fluisterde hij in mijn oor. “Wat betekent het?”

“Ik wil vrij zijn,” antwoordde ik geluidloos, en hij begreep precies wat ik bedoelde.